Domy dla seniora

Dom Pomocy Społecznej im. św. Franciszka Salezego

Założycielką Towarzystwa Przytułku Świętego Franciszka Salezego była siostra Anna Kobylińska wywodząca się ze Zgromadzenia Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo. Zaczęło się wszystko w roku 1882 kiedy to siostra Anna wynajęła mieszkanie na Powiślu w Warszawie i sprowadziła tam kilka starych będących w nędzy kobiet. Spowodowało to, że pewna grupa ludzi po bliższym zapoznaniu się z tym problemem postanowiła pomóc w wynajęciu kolejnych kilku lokali i umieszczenie tam w sumie około 70 osób.

W krótkim czasie zorientowano się, że rozproszenie poszczególnych placówek i warunki w nich panujące nie pozwalają na rozwinięcie potrzebnej pomocy. Po pewnym czasie powstało Towarzystwo Przytułku św. Franciszka Salezego na którego apel wielu znaczących ludzi postanowiło ofiarować środki finansowe mające doprowadzić do budowy nowej dużej siedziby środki te były ofiarowane dwukrotnie przez mieszkańców Warszawy, którzy także pomagali pracując przy budowie, którą ukończono w dniu 8 grudnia 1897 roku.

Dom Towarzystwa Przytułku św. Franciszka Salezego przyjmował pod swoją opiekę kobiety i mężczyzn. W latach 1903 – 1969 funkcjonowała tu ochronka dla dzieci do lat sześciu. Wszystkie działania prowadzone przez Dom Towarzystwa św. Franciszka Salezego docenił również w 1918 roku Nuncjusz Apostolski przebywający z wizytą w Warszawie. Towarzystwo otrzymało wsparcie poprzez ofiarność od ojca świętego Benedykta XV. Między rokiem 1939 a 1945 Towarzystwo swoją opieką obejmowało wszystkich potrzebujących wśród nich byli także powstańcy warszawscy. W połowie lat 40 Towarzystwo udzielało schronienia wielu repatriantom, a doraźna pomoc medyczna była udzielana mieszkańcom Warszawy. Obecnie dyrektorem Domu Pomocy Społecznej im. św. Franciszka Salezego jest Stanisław Miłoński pełni on tę funkcję od 2010 roku. Salezjański Dom Pomocy Społecznej zatrudnia także ratowników medycznych, pielęgniarki, opiekunów, pokojowych oraz pracowników kuchni i administracji. Wszyscy ci ludzie są wyjątkowi ponieważ posiadają tę rzadko obecnie spotykaną wrażliwość na cierpienie innych osób. Poprzez swoją pracę polegającą na rzetelnym wykonywaniu obowiązków sprawiają, że pobyt ludzi w wielu przypadkach niepełnosprawnych, muszących mierzyć się z bólem jest o wiele przyjemniejszy.



Wróć do strony głównej...